turklehceleri.org

Emir

Türkiye Türkchisi – Tiniq Türkche Lughiti (Kuleli, 2013)

emir

[Köken: Arapça] Buyruk, (resmi, yazılı): Yarlık

Türkiye Türkchisi – Tatarche Lughet (Ganiyev, 1998)

emir

I и. 1) әмер; 2) боерык


emirII и. әмир

ercilasun1991

emir

Türkiye Türkçesi: emir
Azerbaycan Türkçesi: ämr
Başkurt Türkçesi: ämir boyorok
Kazak Türkçesi: ämir buyrık
Kırgız Türkçesi: buyruk öküm carlık
Özbek Türkçesi: buyruḳ ämr
Tatar Türkçesi: amır boyrık
Türkmen Türkçesi: emir höküm buyruk
Uygur Türkçesi: ämir buyruk pärman
Rusça: prikaz poveleniye

In'gilische—Türkche Lughet (FreeDict, 2017)

emir /ˌiːdʒɪptˈɒlədʒi/

1. reis, emir emirate (emir'it) bir emrin hüküm sürdüğü memleket, emirlik.

In'gilische—Türkche Lughet (Anonim)

emir

emir

Türkmenche Izahliq Lughet (Kyýasowa, 2016)

emir

at. Buýruk, höküm.


EMIR [emi:r], at.1.taryh. Gündogaryň käbir musulman ýurtlarynda bir ýurduň ýa-da welaýatyň häkimi, hökümdary, hökümdarlyk derejesi, şeýle hem şol derejäni alan şahs. Buhara emiri. 2.Adam ady.

Uyghurche – Türkiye Türkchisi Lughiti (Kurban, 2016)

emir

I a. Emir, buyruk. Öz emrige aldi – Kendi emrine aldı. Emir qilmaq – Emretmek, buyurmak.
II a. Amir, yönetici, hükümdar, emreden.

Türkiye Tillar Diwani (TDK)

emir

kırağı, sis· I, 54 bkz> amır, imir, iñir


Axir izdelgen sözler: